Balans is een terugkerend thema in mijn leven. Als rasechte HSP-er ben ik continu op zoek naar het evenwicht van mijn persoonlijke weegschaal. Mijn persoonlijke weegschaal staat nooit volledig stil en wiebelt altijd een beetje. Dat is ook niet gek, want er zijn altijd wel dingen in het leven die je even uit balans brengen. De kracht is dan, ervoor te zorgen dat de weegschaal haar evenwicht weer terug vindt. In het verleden was mijn weegschaal vaak te lang uit balans. Ik liet mezelf helemaal leegzuigen door allerlei energievreters, maar nam tussendoor niet de tijd om op te laden. Ik stelde geen grenzen voor mezelf met als gevolg een extreme overprikkeling waarvan ik weer heel lang moest herstellen. En dit proces herhaalde zich continu.

Ik had geen idee dat het ook anders kon. Daarnaast had ik de overtuiging dat ik altijd overal bij moest zijn en wilde ik niets missen. Logisch dat er geen tijd was om uit te rusten. Want op een vrij moment tussen alle drukte, plande ik wel weer iets anders in. Op de een of andere manier kon ik die rust ook niet vinden op momenten dat er niets op de planning stond. 

Mijn burn-out is  op veel vlakken een groot cadeau voor mij geweest. Klinkt best raar, maar toch is het zo. Ik ben dankbaar dat ik nu zo positief op deze periode terug kan kijken. Het heeft mij veel nieuwe inzichten gebracht, waardoor ik met meer rust en ontspanning door het leven kan gaan en er vrede mee kan hebben als ik rust moet nemen. Dit is een enorm groeiproces geweest, want in het verleden kon ik dat namelijk niet accepteren. Lichaam en geest geven altijd signalen op het moment dat je over je grenzen bent gegaan. Voorheen was ik eigenwijs en was ik van mening dat het niet zo nodig was hier gehoor aan te geven. Mijn enthousiasme zorgde ook vaak voor een disbalans. Ik stond dan in de hyperstand en ging als een wervelwind tekeer. Ik raasde dan maar door zonder in de gaten te hebben dat ik eigenlijk rust nodig had. Tegenwoordig luister ik braaf naar wat lichaam en geest mij te vertellen hebben. Gelukkig herken ik de energie van mijn enthousiasme ook snel en zorg dan dat ik mijn tempo iets afrem. Evengoed ben ik dan nog steeds in staat mijn enthousiasme in creativiteit om te zetten, maar daarnaast creëer ik ook een stukje rust. Omdat ik meer in het NU leef, ben ik hier ook veel bewuster mee bezig. Ik zie het als een voordeel, dat ik als HSP-er, deze signalen veel sneller opmerk door mijn gevoelige zenuwstelsel. Een persoon met HSP krijgt dus als het ware al een sneak preview van deze signalen, dit in tegenstelling tot een persoon die minder gevoelig is.

Terwijl ik deze blog schrijf zit ik ook weer in een fase dat de weegschaal behoorlijk wiebelt. Mijn hoofd zit vol, ik krijg wat lichamelijke klachten en merk dat er een afstand is tot mijn gevoel. Dit zijn kleine signaaltjes waar ik naar moet luisteren. Het is tijd om de balans op te maken. Ik begin er altijd mee, lief voor mezelf te zijn en geen verwachtingen te creëren. Doe ik dat wel, levert dat een berg frustratie op omdat ik die verwachtingen toch niet waar kan maken en wordt de disbalans alleen maar groter. Dat moeten we dus niet hebben. Tegenwoordig gebruik ik zo’n periode om op mezelf te reflecteren. Wat is de oorzaak dat ik mij nu zo voel? Waar ben ik over mijn grenzen gegaan? Hoe kan ik het anders aanpakken? Wat waren de energievreters? Daarnaast heb ik een aantal afspraken afgezegd waar ik mij niet fit genoeg voor voelde. Het is een afweging in de prioriteiten die je stelt. Wat voelt goed en waar krijg ik energie van? En omdat ik nu kan accepteren dat ik niet overal meer met mijn neus vooraan hoef te staan, kan ik die afweging makkelijker maken dan voorheen. 

Maar hoe kan het dan, dat ik toch elke keer weer in dit proces beland? Leer ik het dan nooit? Dat zijn gedachtes die nog geregeld bij mij opkomen en mij ook wel een beetje onzeker maken. Ik heb net een burn-out achter de rug, nu zou ik toch beter moeten weten? 

Maar ik weet ook beter! Want ik negeer de signalen van mijn lichaam niet meer en neem op tijd de rust die ik nodig heb. Altijd volledig in balans zijn is onmogelijk voor mij als HSP-er. Maar dat maakt helemaal niets uit! Zolang ik er bewust mee om blijf gaan en de disbalans tijdig erken, hou ik mijn persoonlijke weegschaal zo goed mogelijk in evenwicht. 

Ik zie het als een persoonlijk ontwikkelpunt waar ik gaande weg alleen maar beter in zal worden. En by the way, je bent nooit te oud om te (blijven) leren.

Dus opladen maar, dan kan ik daarna weer R O C K E N! 

Advertenties